Paul Bik, polski malarz, architekt wnętrz, autor rozpoznawalnych, reliefowych prac charakteryzujących się silnymi efektami fakturowymi, zredukowaną gamą barwną i wyrazistą kompozycją.

 

Urodził się w Warszawie, obecnie od paru lat mieszka i pracuje w Mediolanie. Wyjazd do Włoch i fascynacja architekturą kraju, w którym zamieszkał na stałe, miała niebagatelny wpływ na jego wybory artystyczne. Źródeł jego twórczość nie należy szukać w rozpoznawalnych na całym świecie stylu historycznym, lecz we włoskim postmodernizmie lat 50tych i 60tych. kierunku w architekturze którego głównym założeniem było, w wielkim skrócie, iż forma dzieła wynika z jego funkcji. Zainspirowany formą budynków postmodernistycznych Bik w swoich pracach działa na widza geometryczną konstrukcją, nadając obrazom wielowymiarowości. Taki sposób pracy nad płótnem nawiązuje do obecnego w dwudziestowiecznej włoskiej sztuce spacjalizmu / movimento spaziale/ kierunku zapoczątkowanego w latach 40. dwudziestego wieku przez Lucio Fontanę. Fontana w manifeście sztuki spacjalnej, ogłoszonym w Mediolanie we Włoszech , opisał jak chce uzyskać nowy trójwymiarowy format sztuk tworząc obrazy przestrzenne, charakteryzujące się dążeniem do przełamania dwuwymiarowości pracy, przez wklejanie na płótno różnych obiektów pozamalarskich. Bardzo często twórcy posługiwali się w tym celu techniką asamblażu, który był trójwymiarowym rodzajem znanego już wcześniej kolażu.

 

Ze znanych polskich malarzy Tadeusz Kantor czy Jonasz Stern pozostawali przez pewien czas pod wpływem spacjalizmu. W swojej metodzie twórczej Paul Bik nadaje trójwymiarowości obrazom uzyskując wielowymiarowość, przez naklejanie warstwowo form geometrycznych, w ten sposób uzyskując mocne reliefowe efekty. Dalszy etap pracy nad obrazem przebiega tradycyjnie przy użyciu pędzla i farby. Dzięki reliefowej metodzie budowania obrazu, malarz uzyskuje niezwykłe efekty światłocieniowe przez co zostaje pogłębienia przestrzenności i plastyczności dzieła.


W pracach Paula Bika o subtelnej ,wyrafinowanej, monochromatycznej kolorystyce i kompozycji budowanej rytmem linii prostych jak również kolistych, daje się wprawdzie wyczuć związki z przedstawieniem, ale artysta pozostaje wierny językowi abstrakcji, uzyskanemu za pomocą znaków graficznych. Jego prace dające poczucie ładu i wyciszenia porządkują świat wrażeń współczesnego widza osaczonego ze wszystkich stron wielością form i kolorów. To co nas otacza niejednokrotnie krzyczy, Bik mówi do nas językiem malarstwa półszeptem z wielką kulturą. Monochromatyczna gama kolorystyczna uzyskiwana przez artystę, poparta wyrafinowanymi efektami przestrzennymi, służy skupieniu. Malarstwo Bika jest jak milczenie, które zostaje nagle dobrze zrozumiane.


Wiesława Wideryńska